از دار السلطنهء قزوين نهضت نمايند و تا النگ بسطام رفته در آن مقام راحت انجام اقامت فرمايند كه چون اين خبر به خراسان رسد باعث قوّت و قدرت على قليخان و موجب تخفيف جسارت و جرأت اوزبكان گردد . بنابرين در اوايل شهر رجب سنهء سبع و تسعين و تسعمائه ، اردوى معلّى از دار السلطنهء قزوين انتهاض فرموده دو سه روزى در حوالى طهران رى اقامت واقع شد ، « 1 » از آنجا به النگ نزهت انجام بسطام نزول اجلال سمت وقوع يافت و در همين تاريخ ، عبد اللّه خان با هشتاد هزار نفر از اوزبكان كينه‌ور و بهادران با تهور از كنار مرغاب كوچ كرده ، به ظاهر دار السلطنهء هرات شتافت و اوزبكان بسان مور و ملخ از درهء دو برادران هجوم آورده صحراى ساقسلمان را مخيّم سپاه كينه‌خواه نمودند و حاكم هرات ، با آنكه آن بلا را به تكليف و ترغيب بر سر خود آورده بود حسب المقدور باستحكام برج و باره پرداخته هر دروازه‌اى را به اميرى « 2 » و هر برج را به صاحب تدبيرى سپرده علم مخاصمت و محافظت افراخت و جميع لشكريان را يراق مناسب داده مستعد جنگ و جدل ساخت ، اما زمان زمان ، چشم انتظار بر راه التفات پادشاه سكندر صفات داشته ، مضمون اين مقال بر زبان و حال مىآورد . ايا باد بگذر بسوى عراق * وزين ساكن گوشهء افتراق پيامى به خاك در شاه بر * بگويش كه اى شاه عالى گهر بتخت فراغت شدى پادشا * فراموش كردى حقوق مرا من اينجا براى تو جان باخته * تو با دشمن بنده درساخته بفرياد بيچارهء خويش رس * كه جز تو ندارد اميدى بكس خراسان شد از دست ، فكرى بكن * وگر نه مرا نيست در جان سخن اما عبد اللّه خان بعد از چند روز كه از رنج راه بر آسود ، اوزبكى چند را

--> ( 1 ) - م : اقامت نمود . ( 2 ) - م : بامينى .